Concertrecensies

Prince domineerde natuurlijk drie dagen lang de 36e editie van North Sea Jazz. Maar ook muziekliefhebbers die geen kaartje voor één van zijn drie nachtconcerten op zak hadden, kwamen ruimschoots aan hun trekken in de Rotterdamse Ahoy. Opvallend in de programmering was de verscheidenheid aan muziekstijlen: naast pure jazz ook popmuziek, hiphop, soul en blues. Oude helden naast jong talent, experimentele klanken naast evergreens. On Stage slenterde op zaterdag en zondag van doorgewinterde grootheden naar verrassende nieuwkomers.

North Sea Jazz ontving dit jaar dankzij de komst van Prince een record aantal bezoekers. In drie dagen bezochten zeventigduizend liefhebbers het festival. De concerten van de geniale dwerg uit Minneapolis waren binnen no time uitverkocht; goed voor negenduizend extra concertgangers. Zo'n dertienhonderd musici lieten verdeeld over vijftien podia van zich horen, met zowel ingetogen optredens als knallend spektakel. De verbeterde logistiek zorgde ervoor dat nergens opstoppingen in de wandelpaden ontstonden, in tegenstelling tot vorig jaar toen geregeld alles vastliep en sommige zalen praktisch onbereikbaar waren. Nu zat alles mee: de temperatuur was perfect en de sfeer was uitstekend.

Natuurlijk valt er wat te zeggen voor de kritiek dat North Sea Jazz niet langer een verzamelplaats is voor gelouterde jazzartiesten, maar de afgelopen jaren is uitgegroeid tot een evenement met een brede programmering. Dat klopt, maar wie de moeite neemt om iets verder te kijken dan publiektrekkers als Snoop Dogg, Tom Jones en Chaka Khan, krijgt ook dit jaar veel bijzonders te zien en te horen. Anderzijds prijzen anderen juist de mix van muziekstijlen en de creatieve vermenging van jong en oud. Ook dat klopt: het is mooi om er getuige van te zijn dat muziek zich altijd blijft ontwikkelen en dat vernieuwingen niet kunnen bestaan zonder inspiratie vanuit het verleden.

Sergio Mendes zorgt op zaterdagmiddag direct voor een zomerse stemming. De Braziliaanse muzikant zet zijn carrière die in de jaren vijftig begon, nog altijd onverdroten door met aanstekelijke en warmbloedige jazz. In de andere grote zaal brengen de Malinese muzikanten Amadou & Marian met hun mix van traditionele klanken en westerse pop het publiek vast in de juiste sfeer voor Kyteman. Colin Benders heeft dit jaar -net als de Amerikaans/Indiase altsaxofonist Rudresh Mahanthappa 'Carte Blanche' gekregen om drie dagen een programma naar eigen smaak in te vullen. Dit jaar dus geen 'Artist in Residence' maar volop ruimte voor jonge artiesten om hun talent ten toon te spreiden.

Bij Kyteman is het stampvol; wie eerder tijdens een korte tournee langs kleine zalen het indrukwekkende project Kytecrash met Eric Vloeimans heeft gemist, krijgt nu een herkansing. Ooit waren ze leerling en meester, nu vullen de twee trompettisten elkaar op wonderschone wijze aan bij een zinderend optreden dat door vrijwel iedereen tot de laatste noot wordt gevolgd. De eerste kippenvelmomenten zijn binnen. De dag erna herhaalt dit tafereel zich als hij met zijn eigen Hiphop Orkest op het podium staat. Andere hoogtepunten op de zaterdag zijn Susan Tedeschi & Derek Trucks Band (vet vanaf de eerste intro), Chaka Khan (soulstrot van een podiumbeest) en Selah Sue (leek zelf verbaasd over het uitzinnige publiek). Een tegenvaller is Seal, die 's nachts bij Prince ook niet uit de verf komt en al snel in de coulissen verdwijnt. Oude helden als Al Jarreau en Toots Thielemans spelen in plusconcerten waar extra kaarten voor gekocht moeten worden; North Sea betekent ook keuzes maken en af en toe stilstaan bij de sfeervolle buitenpodia levert ook mooie momenten op.

Ook zondag is een aaneenschakeling van geweldige concerten. Jan Akkerman swingt tot de laatste snik, Richard Bona & Rauo Midon vormen een fantastisch duo, Sabrina Starke laat zien dat ze haar plek op dit festival verdient en optredens van Jungle by Night en Schradinova verrassen door de dynamiek op het podium. Een bejaarde Tom Jones krijgt ook nu de zaal met gemak aan zijn voeten, maar Snoop Dogg stelt enigszins teleur, evenals de bizar uitgedoste Bootsy Collins.

Prince zorgt zowel op zaterdag als zondag voor een onvergetelijk North Sea Jazz. Hij verontschuldigt zich voor het belabberde geluid van vrijdag, maar de overige dagen maakt hij alles goed. Met een funky show op zaterdag en een broeierig concert op zondag dat uiteindelijk uitmondt in een spectaculaire ontlading. Twee dagen rondsjouwen, genieten van muziek, lekker eten en drinken en als apotheose twee keer Prince: een slijtageslag maar elke minuut waard.