Tekst: Charlotte Kuyvenhoven
Fotografie: Mark Graner
Drie dagen in augustus staat Biddinghuizen in het teken van A Campingflight to Lowlands Paradise dat dit jaar haar zestiende verjaardag viert. En voor de derde achtereenvolgende keer is het met 55.000 bezoekers uitverkocht. Zoals gewoonlijk komen de meeste bezoekers donderdagmiddag al aan om een goed plekje op de camping te kunnen bemachtigen. Binnen enkele uren staan de campings die het dichts bij het festivalterrein liggen vol met tentjes en kan het feest in de 24-uurstent beginnen.
Na een korte nacht gaat om een uur of één `s middags het festivalterrein open en vanaf die tijd is het een kwestie van keuzes maken. Wordt het Henry Rollins die met zijn 'spoken word' de India-bezoekers vermaakt of moeten we al in de Alpha staan voor The Pigeon Detectives? We besluiten om vooral veel bandjes te bekijken, wat neerkomt op een paar nummers per band en doorsjokken naar de volgende. On Stage zet hiervan de hoogte- en dieptepunten op een rijtje. Over beginnertjes, tegenvallertjes en blijvertjes.
Beginnertjes
De Charlie, die tegenwoordig naast de grote Alpha staat, is het podium voor nog redelijk onbekend talent, wat voor leuke verrassingen kan zorgen. Zoals Holy Fuck (pardon) uit Canada, een kwartet dat dansbare maar vrij agressieve electro laat horen. Ook dansbaar - en grappig - is Kid Carpet, die in zijn eentje de X-Ray vol krijgt met zijn Fisher-Price-gitarendisco en onzinlyrics.
De volgende dag staat White Lies op het Charliepodium. Het lijkt wel erg op de Editors, maar het klinkt lekker en deze Britse band zou het nog wel eens goed kunnen gaan doen. Een geheel andere stijl wordt aangedaan door Black Mountain, die stoner mengt met psychedelische rock. Ogen dicht en waan je in de jaren zestig!
Ons eigen Nederlandse Hit Me TV is al te groot voor de Charlie: ze staan zondag in de India-tent. Toch horen ze bij de veelbelovende acts thuis, want eigenlijk hebben ze nog maar één hitje gescoord met `Maybe the Dancefloor`. Daar komen er ongetwijfeld meer van.
Tegenvallertjes
Het valt meteen op bij de entree van het festivalterrein: waar is de wortelraket? En wat staat er nu voor iets? Wel, het is een nieuw kunstwerk genaamd Prolong. Je hoeft er nog niet aan te wennen, want elk jaar gaat het er anders uitzien, volgens de makers Heringa/Van Kalsbeek. En de wortel? Die is gecrashed ergens aan de overkant van Lake Lowlands. Vernieuwing moet er natuurlijk ook zijn.
Vrijdag staat na acht jaar HIM weer op Lowlands. Hoe veelbelovend de Finnen toen waren, hoe saai lijkt het nu. Er straalt geen enthousiasme vanaf en de nummers klinken allemaal hetzelfde. Helaas. 
Een dag later staan in dezelfde tent de Sex Pistols voor een grote hoeveelheid toeschouwers. Zanger Johnny Rotten klaagt dat ze in een tent moeten spelen, roept dat men vooral nee moet zeggen tegen drugs en neemt een flinke slok uit zijn fles drank. Dertig jaar na het uiteenvallen van de punkpioniers staan ze er weer. Moeten we er blij mee zijn? Ach, het is best aardig dat ze ook covers spelen van The Stooges en Hawkwind, maar de punktracks passen toch niet helemaal meer bij deze tijd.
De X-Ray als tent (of eigenlijk container) is ook best een tegenvaller. Het is simpelweg te klein voor de hoeveelheid mensen die er in willen en zodra je er buiten staat, hoor je de muziek bar slecht. Verbeterpuntje voor mijnheer Van Eerdenburg!
 Blijvertjes
Hoewel The Wombats nog niet eens zo lang in beeld zijn (hun eerste hit `Let`s Dance to Joy Division` dateert uit oktober 2007), zorgden de Britten al voor een overvolle Alpha en een enthousiast meezingend publiek. Kortom, een fijne live band die waarschijnlijk vaker op Lowlands zal staan.
Een paar uur later staan ook The Kooks op het Alpha-podium. Twee jaar geleden nog een leuk bandje in de India, nu misschien wel de meest populaire rockband van dit moment dankzij twee sterke albums. Definitieve blijver dus.
Ook al eerder op Lowlands: drum `n bass formatie Pendulum. In 2005 deden ze nog een dj-set, nu mochten ze live hun eigen muziek ten gehore brengen. Met hun nieuwe album In Silico zijn ze een iets andere weg in geslagen; een mix van drum `n bass, rock en electro zorgt voor een bloedhete Bravo-tent.
Het Deense Volbeat mag zowaar zaterdag in de Alpha staan. Niet geheel onterecht, want deze bijzondere band heeft in korte tijd heel wat zieltjes gewonnen met hun mix van heavy metal, rockabilly en de zangstem van Elvis. Je vindt het leuk of je haat het.
De echte blijvers zijn natuurlijk de Schotten van Franz Ferdinand, die net als in 2005 de gehele Alpha en de ruimtes daarbuiten op zijn kop zetten. Het is meeblèren met `Take Me Out`, `Matinee` en `This Fire`, maar de heren laten de toeschouwers ook kennismaken met het nieuwe werk, en dat was zeker niet verkeerd.
Dan dEUS. Onze Vlaamse vrienden stonden al op de tweede editie van Lowlands in 1994. Ze brengen indierock waar we gewoon geen genoeg van kunnen krijgen en zeker nu indierock populair als nooit tevoren is. De Alpha is natuurlijk weer vol, dus een hoop toeschouwers staan in de regen, die na drie dagen zon toch nog naar beneden stort.
Afsluiter Editors is ook geen onbekende op Lowlands, integendeel. Het bandje van Tom Smith is groot geworden, erg groot, wat vrij knap is met slechts twee albums op zak. Noem het meeliften op het succes van de nieuwe lading indierock van Interpol en Franz Ferdinand, noem het een bijzondere wedergeboorte van Joy Division, maar deze band staat als een huis, origineel of niet.
Al met al een behoorlijk succesvolle Lowlands met veel hoogtepunten en vrijwel geen dieptepunten. Het slechte weer wat was voorspeld komt gelukkig pas op de laatste avond en de sfeer was gezellig en relaxed als altijd. Op naar Lowlands 2009!
|
