Concertrecensies

De organisatie heeft de zalen zoveel mogelijk ingedeeld naar muziekstijl. Zo staat Tivoli de Helling in het teken van deathrock met Götterdämmerung en pioniers Christian Death, en later doomy gothic rock met Lacrimas Profundere en The 69 Eyes. Neerlands eigen Götterdämmerung presteert uiteindelijk het best op dit podium. Frontman Guido von N. is een uitstekende performer en wordt vakkundig ondersteund door de twee andere, snarenplukkende bandleden.

In Tivoli Oudegracht werden er vooral electropop en electronic body music acts geprogrammeerd. Colony 5 moest verstek laten gaan en in hun plaats kwam Din [A] Tod, wat geen geweldige vervanger blijkt. Hierna brengt het duo De/Vision electro-synthpop waar een aantal dansgrage cybergoths niet echt op zit te wachten, maar toch enkele fans in vervoering weet te brengen.
Verderop in de Ekko is er plaats voor kleinere bands die vooral neofolk ten gehore brengen. Het hart van het festival is het Domplein, waar naast de gothicmarkt een podium staat waar gratis optredens, modeshows en ander spektakel te zien is. Niet alleen leuk voor de insiders, ook de Utrechters weten zich er te vermaken.
In de avond zijn de meeste mensen in Tivoli Oudegracht te vinden om mee te stampen op de muziek van Shnarph!, Combichrist en Dj's X-X-X en Krat.

Zaterdag begint de Ekko met Kiss the Anus of a Black Cat, een vreemde eend in de bijt op dit festival. Niet vanwege de, tja, aparte naam, eerder omdat ze een soort indie/folk spelen wat je niet zou verwachten op een gothic festijn. Vreemde keus, maar niet slecht. Aan de andere kant van het centrum, in de moderne Leeuwenberghkerk staat de middeleeuwse folkband Faun. Met hun akoestisch gespeelde eeuwenoude hymnes op evenzo oude instrumenten weten ze de volle zaal stil te krijgen.

Ondergetekende besluit de rest van de avond in Tivoli Oudegracht te blijven, waar de jaren tachtig darkwave van Clan of Xymox klinkt. De Clan staat voor de tweede maal op Summer Darkness. Na enige dansplaten van Kink FM DJ Spud komt het Australische trio Snog het podium op in lange capes en met een garde in de hand. Meteen is duidelijk dat deze band het gothicgebeuren niet geheel serieus neemt en na het eerste nummer gaan de capes alweer uit. De muziek is een mix van electro, agitprop punk, rock, country, techno en industrial. En dit alles politiek beladen, maar met een vette (en stonede?) knipoog.
Op dat moment wordt op verschillende plekken bekend gemaakt dat Tivoli de Helling vol is. Niet zo gek, de populaire Mexicaanse industrial/EBM formatie Hocico staat op het punt de aanwezige trommelvliezen kapot te beuken. Ook in Tivoli Oudegracht is het druk, waar Apoptygma Berzerk de zaal laat meezingen met hun catchy nummers. Het nieuwe werk van de band is echter wat meer rock-georiënteerd dan hun oudere, wat meer elektronische muziek, maar het publiek weet het zichtbaar te waarderen.
Als het optreden is afgelopen loopt Tivoli voller en voller. Vive la Fête zal namelijk het podium betreden, en niet alleen de 'underground scene' is gecharmeerd van deze Belgische electropop. Zelfs op het balkon is het dringen om een mooi plekje met zicht op de heupwiegende zangeres Els Pynoo in sexy kledij. Ook in de zaal gaan de voetjes van de vloer op de lekkere deuntjes van het duo. Na het laatste nummer verdwijnen echter steeds meer goths naar buiten en staat er een enorme rij voor de deur met publiek voor... Dj Joost van Bellen. Een gemengd publiek in Tivoli dus tijdens een speciale editie van clubavond RAUW.
In Tivoli de Helling is een heel ander feestje aan de gang: Industrieel Night 911 met Monokrom, Catholic Boys in Heavy Leather en Synapscape. Een nacht stampen op industrial, darkcore en noise dus.

Na zo'n bruisende nacht wil het op zondagmiddag nog niet echt vlotten op het festival, er is nog maar weinig volk op de been. Dan maar gothic pannenkoeken eten in de tuin van het Centraal Museum. Pardon, gothic pannenkoeken? Jazeker. Voor 1 euro kreeg men naar keuze een zwarte of een rode pannenkoek met een laag poedersuiker of cacao in vleermuisvorm. Het smaakt nog prima ook.

Bij cultband Cinema Strange in Tivoli Oudegracht is het vrij rustig. Desondanks zetten de deathrockers een fantastisch theatraal optreden neer voor de aanwezige fans met getoupeerde kapsels.
Sol Invictus weet daarentegen met hun akoestische optreden op het Domplein niet echt te boeien. Ondertussen waaien de marktkraampjes aldaar bijna weg door een paar fikse windvlagen. Terug in Tivoli is het na de apocalyptische folk van Ordo Rosarius Equilibrium tijd voor de Britse synthpop van Mesh. De in gewone spijkerbroek en t-shirt gestoken band heeft wel degelijk een grote schare fans in de gothic-scene: veel nummers worden luidkeels meegezongen. Heerlijke muziek die hier en daar doet denken aan Depeche Mode.

Dan is het festival toe aan afsluiter Welle:Erdball. Het is de enige band op dat moment, dus Tivoli zit stamp- en stampvol. De populaire Duitsers maken er als altijd een groot feest van samen met het publiek. Vanaf het podium komen er onder andere enorme ballonnen, lolly's, sterretjes en papieren vliegtuigjes de zaal in. Welle:Erdball heeft een sterke hang naar (de apparatuur van) de jaren tachtig. Zo spelen ze hun electronische muziek bijvoorbeeld met behulp van de Commodore64 en de walkman. De twee heren en twee dames zorgen voor een werkelijk spetterende show en het publiek is laaiend enthousiast. Een waardige afsluiter van dit zeer succesvolle (lange) weekend in Utrecht, met een kleine achtduizend bezoekers; meer dan ooit!