Brian Lo Sin Sjoe
Het Holland Dance Festival ging afgelopen weekend van start met een zeer divers drietal solo's. Een daarvan was Meryl Tankard's The Oracle met de sensationele Australiër Paul White. De choreografie is gemaakt op Stravinsky's Le Sacre du Printemps, wiens iconische status begon met Nijisnky's première voor het Ballet Russes (1913). White is echter zo'n unieke danser dat het lijkt alsof de muziek, met haar karakteristieke oerritmes, op zijn lijf geschreven is. Gedurende 50 minuten explodeert White op de vloer en in de lucht op onnavolgbare wijze. Een explosievere start had het festival zich niet kunnen wensen.
Tankard begon haar carrière bij Pina Bausch en was dus welbekend met diens creatie op Le Sacre (onlangs deels op film vastgelegd door Wim Wenders in Pina). Tankard hield zich om deze reden ver van deze muziek, totdat ze White zag dansen. Hij deed haar gelijk aan Nijinsky en Le Sacre denken. Hun interpretatie van Stravinski's compositie heeft het element van opoffering en rituelen deels behouden, maar de nadruk ligt vooral op tegenstrijdige krachten in de natuur en de man.
Het gespierde lichaam van White weet op verassende wijze aan deze tegenstrijdigheden vorm te geven, soms zelfs simultaan. Zo heeft White het talent om in één beweging zowel kracht als kwetsbaarheid uit te stralen. Dit maakt de choreografie vanwege het ambigue karakter zeer spannend. White is het ene moment sensueel/maagdelijk dan weer zoekend/zelfverzekerd. Met enkel een fluwelen cape suggereert hij klassieke rituelen, zorgzaamheid, maar ook strijdkracht. Zo maakt hij, met de cape om zijn middel, enorm krachtige radslagen die de cape betoverende, vloeiende vormen doet aannemen.
White is een aardse danser. Veel bewegingen vinden dan ook op de vloer plaats, van rupsbewegingen tot ware B-boy moves. Ook danst hij vaak op zijn tenen en lijkt zijn lichaam dikwijls alle kanten opgesleurd te worden door oerkrachten. The Oracle wordt dankzij White's talenten getransformeerd tot adembenemend schouwspel. Hij won ermee dan ook Australian Dance Awards voor Beste Danser en Beste Choreografie (met Tankard).
Minpuntje is de te lange video-intro van Regis Lansac (op muziek van Joao Rodrigues Esteves). Gedurende het optreden blijven deze projecties ook op de achtergrond aanwezig, maar eerlijk gezegd, als White danst, kijk je alleen naar hem. Dat geldt al helemaal voor de indrukwekkende finale. Deze danst White geheel naakt. Het geeft op schitterende wijze de kern van de choreografie weer. White belichaamt hierin op sensationele wijze enorme kwetsbaarheid, maar tegelijkertijd ook immense kracht. Zijn sprongen hebben een begenadigde dynamiek en expressie. Het eindigt dan ook met een gigantische sprong, die door een lichtspot in de lucht wordt gevangen, om daarna gelijk in een black-out te verdwijnen. We zien White nooit landen. Als een dansgod blijft hij in het geheugen in de lucht zweven. Onvergetelijk!
Gedurende februari zijn er nog talloze spannende producties van gerenommeerde dansers en choreografen (vanuit de hele wereld) in diverse Haagse theaters te bekijken. Voor meer info: http://holland-dance.com en blijf On Stage volgen voor de recensies
|
