Brian Lo Sin Sjoe
De nieuwe voorstelling van het muziektheater collectief Susies Haarlok is een ode aan sciencefiction. Alhoewel alle bekende ingrediënten van dit genre aanwezig zijn, voeren de vervreemdende muziek en absurdisme de boventoon.
Een astronaut die na een jarenlange dut ontwaakt op een vreemde planeet, een pratende computer die menselijke emoties ontwikkelt, interplanetaire liefde, het gevecht tussen mens en technologie. Het zijn de bekende ingrediënten uit sciencefiction films als 2001: A Space Odyssey, Alien, The Terminator, A.I., die ook terug te vinden zijn in het associatieve plot van de derde voorstelling van Susies Haarlok onder Orkater. Zoals gewoonlijk draait het bij deze groep vooral om de muziek, die wordt gespeeld door speciaal ontworpen instrumenten als de futurofoon.
Individuele momenten zijn erg geestig, zoals de fysieke humor (zweven door het heelal) en de manische Ecoman. De groep, o.l.v. regisseur Ivar van Urk, heeft echter nog niet de juiste structuur en balans weten te vinden om via hun typerende stijl een boeiend, doorlopend verhaal te vertellen. De saaiheid is te snijden - hun vorige voorstelling - kwam sterker over, omdat die vorm (korte sketches) beter bij hun stijl paste.
Voor deze productie wordt de groep versterkt door Steven de Jong als de innemende astronaut en mimespeelster Ibelisse Guardia, die zeer overtuigend diverse klonen van kunstmatige intelligentie neerzet. De coda van de voorstelling met slechts de Jong is ambigu en staat in schril contrast met al het voorgaande. Was het allemaal fictie of realiteit?
Net als in Steven Spielberg's Close Encounters of the Third Kind, die ook genoemd wordt, domineren muziek en licht hier. Deze elementen zijn ook effectief in de vormgeving verwerkt. De productie heeft inventieve en geestige momenten, maar levert bij elkaar nog niet een bevredigend geheel af.
Fotografie: Ben van Duin.
|
