Charlotte Kuyvenhoven
Na Brittanicus bewerkte regisseur Thibaud Delpeut weer een klassieker voor Toneelschuur Producties en Toneelgroep Amsterdam (TA-2). Of beter gezegd, drie klassiekers. De Griekse tragedies Oidipous Tyrannos, Oidipous in Kolonos en Antigone van Sophokles zijn samengesmolten tot één familiedrama. Het geheel verloopt echter niet chronologisch. Een brutale keuze, maar het blijkt goed te werken. Al is enige voorkennis van de Thebaanse tragedies aan te raden.
Oidipous die erachter komt dat hij zijn vader vermoordde en zijn moeder Iokaste trouwde, Oidipous' zoons die elkaar in een strijd om zeep helpen, Kreon die dan de troon overneemt, en Antigone die haar inmiddels blinde vader Oidipous verzorgt en haar broer begraaft tegen de zin van Kreon: al deze verhalen spelen naast en door elkaar in een prachtig decor.
Naast de strakke setting wordt er gebruik gemaakt van moderne media. Als Oidipous of Kreon hun besluiten aan het volk van Thebe bekendmaken, gebeurt dat via de camera, waarvan de beelden direct toneelbreed op een scherm te zien zijn. Gelukkig komt dit niet krampachtig actueel over. Dat wil soms wel eens gebeuren met klassiekers.
De cast is van hoog niveau. Barry Atsma speelt een eigenwijze Oidipous wiens vrouw Iokaste (Janni Goslinga) zichtbaar verscheurd wordt als de waarheid aan het licht komt. Jacob Derwig is een onzekere Kreon, die door autoritair gedrag denkt zieltjes te winnen en Antigone wordt ingetogen en overtuigend neergezet door Hadewych Minis.
Voor de 'tragedie-leek' zijn de dubbelrollen echter wat verwarrend: Alwin Pulinckx speelt zowel Antigone's broer Polyneikes als haar verloofde Haemon. Fred Goessens is de blinde ziener Tiresias evenals de herder die Oidipous als baby weggaf en Celia Nufaar is zowel bode, het koor als een oudere versie van Antigone's zus Ismene, die de voorstelling afsluit.
Maar al met al zorgen het prachtige decor, het sterke spel en de gewaagde mengeling van scènes voor een interessante en mooie voorstelling. Thibaud Delpeut is klaar voor het grote werk.
|
