De New Yorkers van A Place To Bury Strangers zien hun muziek duidelijk als een fysieke totaalervaring, waarbij vlijmscherpe gitaarerupties gepaard gaan met loodzware drums en sonische lagen galm en ruis. Klinkklare herrie dus, maar gelukkig wel van het meeslepende soort. Feitelijk laveert het trio ergens tussen melancholische shoegaze en intense noiserock. De vergelijkingen met My Bloody Valentine en Sonic Youth zijn al snel gemaakt, alhoewel deze jongens `het liedje` wel in ogenschouw houden.
